Italië

Serralungo d’Alba, kleine plaats met grote naam

We gaan op zoek naar het kleine plaatsje, ik weet wel dat dit dubbelop is maar het is ook écht klein,  met de grote naam Serralungo d’Alba. Eén van de gemeentes die onderdeel zijn van het wijngebied Barolo, iets ten oosten van het plaatsje Barolo. Hemelsbreed echt een ‘stukje van niets’, nog geen 4 kilometer, maar er liggen heel wat wijngaarden in de weg, zo te zeggen. Omrijden dus. Dit is uiteraard geen straf want de omgeving is adembenemend mooi.

Halverwege de korte rit komen we langs een gebouw met bekende strepen die ik op dat moment echter nog niet thuis kan brengen. Al snel worden we geholpen door wat borden, die aangeven dat we het wijnhuis Fontanafredda naderen.  We melden ons bij de ingang voor een rondleiding. Helaas zijn ze op dit moment gesloten, maar ze verzoeken ons vanmiddag terug te komen. Dus door naar Serralungo.

Het kasteel, dat het dorpje domineert, is al van verre te zien. Het kasteel is eigendom van de Italiaanse staat en dankzij de inspanningen van de toenmalige President van de Republiek Luigi Einaudi volledig gerenoveerd tussen 1952 en 1959.

Om het kasteel te kunnen bezoeken rijden we steil omhoog door de toegangspoort . De nadruk moet nu echt liggen op steil, want zelfs de huurauto begint te protesteren. Wat kan zo’n motor toch stinken.

Wat gelijk opvalt zijn de gaten in de imposante muren met daarin allemaal duiven. We gaan te voet de toren in, wat overigens ook de enige mogelijkheid is. Het uitzicht op de wijngaarden rondom is adembenemend mooi. Vanuit de ramen van het gebouw genieten we van een spectaculair uitzicht over de wijnvelden en dorpjes rondom Serralunga d’Alba. In de verte zien we de Barolo wijngaard van Angelo Gaja liggen.

De gastheren van de informatie zijn bijzonder vriendelijk en nemen uitgebreid de tijd voor onze vragen.

Deze streek ademt werkelijk Nebbiolo, Nebbiolo en nog eens Nebbiolo. En dan te weten dat rondom deze heuvel werkelijk overal de Barolo, de Koning der Wijnen volgens chauvinistische Italianen, ligt te rijpen.

Veel smalle straatjes moet je hier niet verwachten, dan zouden er veel te veel huizen zijn om de slechts 500 inwoners te huisvesten.

Na genoten te hebben van een koffie in het lokale restaurant gaan we weer op weg. Nu eerst naar Dogliani voor een bezoek aan het wijnhuis Luigi Einaudi, waar een kleinzoon van de eerder genoemde president nu de scepter zwaait.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *